In Tibet sturen ouders massaal hun kinderen alleen naar school... duizenden komen nooit aan: ze sterven door bevriezing, honger, uitputting, onderkoeling; ze worden gevangenomen door de Chinese of Nepalese politie die hen terug over de grens stuurt.
Hoe wanhopig moet een ouder zijn om zijn kind aan onbekenden toe te vertrouwen om in een vreemd konvooi een 1.000 km lange tocht te ondernemen door de besneeuwde Himalaya.
Sinds China in 1950 het onafhankelijke Tibet bezette, sterft Tibet langzaam in een wurggreep. In een laatste stuiptrekking begon Tibet begin jaren '80 zijn kinderen naar India te sturen.
Birgit van de Wijer brengt in dit boek voor het eerst de achtergronden bijeen van deze gruwel: waarom vluchten kinderen, hoeveel vluchten er, hun vluchtroutes, de risico's, de opvang en de psychologische gevolgen. Bovenal komen de kinderen zelf aan het woord. De basis van het boek wordt gevormd door interviews waarvoor de auteur ter plaatse grote risico's nam. Het boek is gegroeid uit de overtuiging van iemand die met haar boek hoopt te bereiken dat deze uittocht eindelijk stopt.
Birgit van de Wijer( 1960) is archeologe en kandidaat in de Oosterse filologie en geschiedenis - KU Leuven. Sinds 1998 zet zij zich in voor de Tibetaanse zaak en meer bepaald trekt ze zich het lot aan van de kinderen. Zij verbleef verschillende malen lange tijd in Nepal en India.
