Bijna zeven eeuwen na de geboorte van Jezus, in het jaar 690, zette de Noord-Engelse missionaris Willibrord met twaalf gezellen voet aan land bij het huidige Katwijk. In ruim een eeuw tijd gingen Friezen en Saksen over naar het nieuwe en voor hen zo vreemde geloof; goedschiks of kwaadschiks.
Het proces van 'vertaling' van het evangelie, de rituelen en leerstellingen van de kerk in herkenbare, begrijpelijke en daarom gemakkelijker te aanvaarden taal, beelden en rituelen heet inculturatie. De Heliand is een document van inculturatie, waarschijnlijk geschreven door een Saksische monnik, ter toerusting van zijn volksgenoten die de kerstening zouden gaan voortzetten en verdiepen. Het is een in het Oudsaksisch geschreven gedicht over de Heliand (Heiland) Christus, met de vormelementen van Oudgermaanse heldendichten als de Beowulf.
In Christus tussen IJssel en Elbe komt een tiental thema's van inculturatie met de Heliand als leidsman aan de orde. Zo komen we dichter bij de wortels van het christendom in ons land en begrijpen we meer van de manier waarop het nieuwe geloof op de oude werkelijkheid werd geënt. Maar we begrijpen wellicht ook iets meer van de bijzondere vermogens van het christendom en zijn verkondigers om in de huid te kruipen van degenen die zij met hun boodschap willen bereiken en van hun bereidheid om hun verkondiging aan te passen en Christus 'op maat te snijden' voor hun gehoor.
Eindredacteur Willem van der Meiden is theoloog (kerkhistoricus) en journalist en woont in Utrecht. Hij werkte mee aan de eerste Nederlandse vertaling van de Heliand door Jaap van Vredendaal, die in december 2006 is verschenen bij Sun.
Doelgroep: mensen met interesse in christelijke en seculiere wortels.
doelgroep: mensen met interessein christelijke en seculiere wortels
